جمعه, شهریور 31nd

Last update05:42:42 PM

روش الاکلنگی در نشست های تای چی

 

روش الاکلنگی در نشست ها (دِنگ چِنگ جین)

The Method of Dēng Chēng (蹬撑) in Stances

 

Master Yang Jun - zhan zhuang  - gong bu

 استاد بزرگ یانگ جون (Grand Master Yang Jun)، نسل پنجم از اساتید تای چی خاندان یانگ

 

نویسنده: ادوارد مور (Edward Moore)

برگردان به پارسی: محمد علی شریفیان (Mohammad Ali Sharifian)

پیش گفتار: مقداد عبدی (Meghdad Abdi)

 

پیش گفتار (Foreword):

متن پیش روی شرحی است مختصر از مفهومی بنیادی در تای چی؛ هم آن که سبب پایداری در استقرارها شده و کلیدی که بستر لازم برای انتقال نیرو یا جین از پاها به بالاتنه را فراهم می کند. در زبان چینی آن را دِنگ چِنگ جین (dēng chēng jìn) می نامند و برگردان آن به پارسی روان دشوار است. این عبارت از دو بخش تشکیل شده: یک بخش در برگیرنده ی مفهوم نیرویی پیشرونده و بخش دیگر مسئول دریافت تدریجی این نیروست و به سان یک تکیه گاه عمل می کند. مترجم این مقاله جناب آقای شریفیان، که از تای چی کاران بسیار با استعداد سبک سنتی خاندان یانگ هستند، ترکیب فشار/حمایت را پیشنهاد دادند که کاملا گویای این مفهوم هست.

از آنجایی که این مفهوم در تای چی سنتی یانگ پایه ای است و باید در ذهن و بدن همه ی هنرجویان و تای چی کاران نخش بسته و بنشیند، به نظرم رسید که ترکیبی آشنا تر از واژه هایی که همچنان به مفهوم وفادار بوده و همزمان کمی روان تر و ساده تر باشند لازم است. پیشنهاد من "نیروی الاکلنگی" و نیز "نیروی پدالی" است (با در نظر گرفتن این نکته که پدال واژه ی پارسی نیست تنها عنوانی تکمیلی خواهد بود). الاکلنگ دارای یک تکیه گاه در میان است، از یک سوی نیرو وارد می شود، سوی دیگر نیرو را به تدریج پذیرفته و حرکت می کند، پُر و خالی در حرکت مشخص و متمایز بوده و در ارتباطی هماهنگ و پیوسته با یکدیگرند. در حقیقت تعامل پیوسته و نرم نیروهای پیشران و پذیرنده است که موجب حرکت روان و متعادل الاکلنگ در دو سمت تکیه گاه می شود. اگر یک طرف آن خالی از وزن باشد حرکت پیوسته الاکلنگ دچار مشکل خواهد بود همانطور که در استقرار اگر یکی از پاها خالی باشد بده بستان نیرو بین دو پا وجود نداشته و ریشه استقرار تهی ست. همچنین اگر یک سمت الاکنگ به جای پذیرش تدریجی نیروی سمت مقابل در برابر آن مقاومت کند حرکت متوقف می شود؛ به شکلی مشابه اگر پای پذیرنده در برابر نیروی وارده مقاومت کند تعادل استقرار به هم خورده و اصول حرکت در تای چی نقض می شود. بدین سان "نیروی الاکلنگی" برگردانی مناسب برای مفهوم دِنگ چِنگ جین (dēng chēng jìn) بوده و به آسانی می توان آن را به خاطر سپرد و حین تمرین آن را مرور کرد.

یکی از مواردی که سر کلاس درس استاد یانگ جون همواره از ایشان می شنوم و در استقرار پایانی هر حرکت مرتب به همه گوشزد می کنند همین حضور حس نیروی الاکلنگی در پاها ست: "حال چک کنید که آیا حس دِنگ چِنگ (蹬撑感) را در پاها دارید!" این نشان دهنده میزان اهمیت نهادینه شدن نیروی الاکلنگی در استقرار های ماست و همانطور که در ابتدا گفته شد از نکات کلیدی در تای چی خاندان یانگ است.

در مقاله ی "ساختن پی و بنیادی استوار - استقرار در تای چی چوان" از زبان استاد بزرگ یانگ جِندو (Grand Master Yang Zhenduo) در مورد نیروی الاکلنگی صحبت شده است. مقاله ی حال حاضر به صورت خاص و اجمالی به این موضوع پرداخته و نویسنده آن استاد ادوارد مور (Master Edward Moore) شاگرد خاص (disciple) استاد بزرگ یانگ جون (Grand Master Yang Jun) هستند. در پایان از آقای شریفیان بابت برگردان این مقاله سپاسگزارم و امیدورام در آینده کارهای بیشتری از ایشان را منتشر کنیم.

 با سپاس،

مقداد عبدی

خردادماه ۱۳۹۶


 روش الاکلنگی در نشست ها (دِنگ چِنگ جین)

gongbu


در گام برداشتن ها حین حرکت در فرم، رعایت تکنیک فشار با پای عقب و حمایت (پذیرش تدریجی) با پای جلو، که "دِنگ چِنگ" نامیده می شود و برگردان آزاد آن «فشار/حمایت» (نیروی الاکنگی) است، بسیار مهم است. در انتقال وزن در فرم ها، ما اغلب با انتقال وزن از پای عقب آغاز کرده و در حالی که زانوی جلو را به آرامی خم و پای عقب را صاف می کنیم، وزن را به سمت جلو منتقل می کنیم. اگر ما استقرار را به درستی با پای جلو پشتیبانی کنیم، حس کردن این نیروی پشتیبان (در پای جلو) است که مانع از انتقال بیش از اندازه وزن به جلو می شود. احساس پُر بودن در پای جلو حرکت کل بدن (در آن جهت) را متوقف می کند. اگر در نشست، پای جلو به درستی پشتیبانی نکند و یا به شکل نادرستی خم شود که سبب خالی شدن آن گردد، اسقرار از انرژی برخوردار نخواهد بود.

در نشست کمانی، در حالی که وزن از پای عقب به سمت پای جلو منتقل می شود، ابتدا وزن را در پاشنه و سپس در سینه پا حس می کنیم. در انتها نیز پنجه های پا زمین را به نرمی در بر می گیرند. تمرکز وزن در پای جلو بر روی سینه پا (اطراف نقطه ی یُونگ چوآن 涌泉، yǒngquán) است. پای جلو در نشست کمانی باید تا جایی خم شود که زاویه ی ساق پا با زمین کمی بیش از 90 درجه بوده و نه بیش از آن تا حدی که امتداد زانو از سر پنجه ها عبور کند. در این حالت پای جلو می بایست احساس پر بودن و سنگینی کرده تا کل استقرار حسی زنده و سرشار از انرژی داشته باشد. تکنیک حمایت/فشار (نیروی الاکنگی) در نشست تهی (虚步،xūbù) نیز استفاده می شود و بسته به نوع حرکت، تمرکز وزن روی پاشنه و یا سینه پا خواهد بود.

xubu2

استفاده درست از تکنیک "فشار با پای عقب و حمایت یا پذیرش تدریجی با پای جلو (نیروی الاکنگی)" در فرمها به پرورش تکنیک ریشه دواندن در حرکات کمک کرده و در پرداختن به تای چی به صورت تمرینی تمام-بدنی بسیار موثر است.

 

پایان


 

تولد تای چی چوآن

تولد تای چی چوآن
گفتگویی با استاد وو وِنهان (Wu Wenhan)، نسل پنجم وو/هاو تای چی چوان
 (بخش نخست)

61cc12c7g7442d1336f52690

Birth of Taijiquan

A Converstaion with Grand Master Wu Wenhan (吴文翰)

5th Generation of Wu Taijiquan (武太极 - 武禹襄 wǔ Yǔxiāng)

 مصاحبه کننده: دیو برت (Dave Barrett)

برگردان از پارسی به انگلیسی: مقداد عبدی (Meghdad Abdi)

 تاریخ مصاحبه: سال 2008

 

پیش گفتار مترجم (Translator's Foreword):

 مقاله پیش رو را سال ها پیش به پارسی برگرداندم که بخش نخست از مجموعه ی دو مقاله ی مهم با نام های "تولد تای چی چوان" و "تکامل تای چی چوان" می باشد. این دو حاصل گفتگویی با استاد وو ونهان نسل پنجم از اساتید وو/هاو تای چی است که در بین اساتید جامعه رزمی چین، به عنوان محققی برجسته و معتبر، بسیار شناخته شده هستند. به سبب تحقیقات گسترده و ژرف وی در زمینه تاریخچه پیدایش، توسعه و تکامل تای چی و انتشار مقالات متعدد در این زمینه (بیش از 200 مقاله) در مجلات و کتب معتبر هنرهای رزمی، لقب "قلم جامعه هنرهای رزمی (武林一支笔)" به وی اعطا شده است. بحث در خصوص ریشه های پیدایش و نحوه ی تکامل تای چی چوان بسیار است و دیدگاه های متفاوتی نیز طی سالیان در این زمینه ابراز شده است. اهمیت این مقاله آشنا شدن با یکی از دیدگاه های رایج و مهم به ویژه بین محققین تای چی در چین است که شاید در جامعه تای چی ایران کمتر شنیده شده باشد. به همین دلیل تصمیم گرفتم تا هر دوی این مقالات را به پارسی برگردانده و در اختیار علاقمندان قرار دهم. 

بخش نخست را سالها پیش بعد از ترجمه، در اختیار یکی از وبسایت های فعال در زمینه تای چی قرار دادم و به لطف ایشان در آن زمان منتشر گردید و تا مدتی در دسترس علاقمندان بود، ولی با گذشت زمان از دسترس خارج شد. حال با انجام اصلاحات اندکی در برگردان آن، دوباره منتشر و در اختیار علاقمندان و محققین تای چی قرار می گیرد. بخش دوم نیز در مراحل پایانی ترجمه می باشد و به محض آماده شدن منتشر خواهد شد. نسخه انگلیسی این دو مقاله در خبرنامه همایش بین المللی "تای چی چوان، سلامتی، آموزش و تبادل فرهنگها"، وابسته به انجمن بین المللی تای چی چوان خاندان یانگ در سال ۲۰۰۸ منتشر شده است.

امید است طرح این گونه مباحث گامی در راستای تحقیق بیشتر، آگاهی ژرف تر از نظرات اساتید و افزایش روحیه ی گفتگو در جامعه تای چی ایران باشد. 

با سپاس،

مقداد عبدی

اردیبهشت ماه سال ۱۳۹۶


 تولد تای چی چوآن

78921294903313296

 

 دیو برت: بسیاری از مردم درکشور آمریکا با سبک وو/هاو تای چی چوان نا آشنا هستند. برای شروع گفتگو مایلم برای خوانندگان تفاوت های بین سبک یانگ و وو/هاو را توضیح دهید.  

استاد: اجازه می خواهم که سوال شما را در دو بخش پاسخ بدهم. نخست در مورد اینکه چرا سبک ما را وو/هاو می نامند. در اواسط سلسله ی چینگ در استان هوبِی، شهرستان یونگ نیان، شهر گوانگ فو دو استاد برجسته و مشهور تای چی می زیستند. یانگ لوچان  (1873-1799) (Yang Luchan) و دیگری وو یوشیانگ (1880-1813) (Wu Yuxiang). نخست درباره اینکه وو یوشیانگ چگونه سبک خود را بوجود آورد صحبت می کنم. خانواده استاد وو در خدمت حکومت بودند و ایشان در آزمون سلطنتی صاحب جایگاه بالایی شده بود. در خاندان وو پدربزرگهایم همگی شهروندان طبقه بالای جامعه و از نظر جایگاه تقریبا برابر با ژنرال های امروز بودند. در همین زمان بود که یانگ لوچان پس از کسب تعلیمات نزد چن چانگ شین (Chen Changxin)، به زادگاهش بازگشت و شروع به تدریس تای چی چوان نمود. بدین سان او و وو یوشیانگ دوستی نزدیکی پیدا کردند.

در این زمان نام خاصی برای تای چی چوان وجود نداشت. از سبک چن با نامهایی مانند مشت بلند (Long Fist)، مشت پنبه ای (Cotton Fist) و یا مشت چسبنده (Sticking Fist) یاد می شد [مُشت، برگردان کلمه چوآن 拳 و معنای آن در اینجا هنر رزم است]. پس از اینکه وو یوشیانگ این هنر را از خانواده یانگ آموخت، به شهرستان ونشیان (Wenxian)، شهر جائوبائو (Zhaobao) سفر کرد و استادی را یافت با نام چن چین پینگ (1868-1795) (Chen Qingping). در مدت حضور او در آنجا، برادر وو یوشیانگ، وو چان شین به طور اتفاقی کتابی را در یک  فروشگاه نمک فروشی یافت، با نام "کتاب تای چی اثر وانگ زونگ یوئه". او این کتاب را به وو یوشیانگ داد و او نیز کتاب را با خود به شهرشان برد. از همین زمان به بعد، یانگ لوچان و وو یوشیانگ شروع به بررسی و سپس پیروی از اصول و نظریه های شرح داده شده در آن کتاب نمودند [که تا آن زمان اثری از این تعلیمات در هنر رزمی خاندان چن نبود]. آن دو فرهنگ محلی و مهارت های رزمی خود را گرد آوردند و با آموخته های خود از چن چانگ شین و چن چین پینگ در هم آمیختند که حاصل آن پایه گذاری سبک جدیدی با نام تای چی چوان بود که بر اساس تئوری ها و اصول وانگ زونگ یوئه بوجود آمد.

20150207154941697

 

 بعدها یانگ لوچان به پکن رفت و شروع به تدریس تای چی در آنجا نمود. از این زمان بود که تای چی چوان به سوی گسترش گام برداشت . در قسمت دوم پاسخم، به تفاوت های بین سبک یانگ و وو/هاو می پردازم. استاد یانگ لوچان و استاد وو یوشیانگ دوستان بسیار نزدیکی بودند که با یکدیگر مطالعه و تمرین می کردند؛ دانش خود را با یکدیگر در میان می گذاشتند و بر اساس اصول وانگ زونگ یوئه، تای چی چوان را بوجود آوردند. با استفاده از آنچه در چن جیاگو و جائوبائو فراگرفته بودند و با در هم آمیختن آن با تکنیک های رزمی محلیِ شهر یونگ نیان و بر اساس اصول وانگ زونگ یوئه (Wang Zongyue)، دست به تغییرات زدند و تمامی حرکات جهشی و کوبشی، سخت و سریع را کنار گذاشتند. آنها این حرکات را با تاکید خود بر نرمی (Softness)، جایگزین کردند.


دیو برت: در همین زمان بود که حرکات بسیار آرام شدند؟

استاد: بله. این کار یک شبه به سرانجام نرسید، بلکه یک فرآیند تدریجی بود. در آغاز هر دو سبک یانگ و وو برخی حرکات پرشی داشتند ولی حرکات کوبشی از همان ابتدای کار حذف گردیدند.


دیو برت: به چه دلیل آنها این نوع حرکات را کنار گذاشتند؟

استاد: آنها این کار را با اثر پذیری از مفاهیم و اصول تعالیم وانگ زونگ یوئه انجام دادند و پایه و بنیاد جدیدی برای حرکات بوجود آوردند. درست است که آنها در ابتدا سبک چن را آموخته بودند ولی در آن زمان کتاب وانگ زونگ یوئه و اصول بنیادی آن برای اساتید خاندان چن ناشناخته بود. این نکته بسیار مهمی است: هنر های رزمی برای موجودیت و تکامل، نیاز به اصول و پایه های تئوریک دارند. دوم اینکه چگونه این موارد در عمل نشان داده می شوند؟ و چگونه اجرا می شوند؟

هر دو سبک یانگ و وو در شهر یونگ نیان بوجود آمده و تکامل یافتند و شروع آنها، با استفاده از حرکت فرم سبک چن، "با تنبلی ردا را کنار زدن" بود که به "گرفتن دم پرنده" تبدیل شد و به "کشیدن کمان و هدف قرار دادن ببر" ختم می شدند. بنابراین هر دو از نظر ساختار، از ابتدا تا انتها، مشابه هستند. سبک چن قدیمی با فرم "جنگاور ملازم بودا در هاون مي كوبد" شروع می شد و فرم متفاوتی بود. در سالهای سپسین وو جییِن چوئِن (1942-1870) (Wu Jianquan) و سون لوتانگ (1932-1861) (Sun Lutang) سبکهای خود را بر اساس سبک یانگ بوجود آوردند و به همین دلیل فرمهای آنها شباهت زیادی به یکدیگر دارند.

نکته سوم که مایلم به آن اشاره کنم در خصوص تویی شو (推手) است. در سبک چن در روزگاران قدیم وقتی به تویی شو می پرداختند تنها یک تکنیک پایه ای و حرکت رفت و برگشتی ساده بود. یانگ لوچان این تکنیک اولیه را با خود به شهر گوانگ فو آورد و شروع به تکامل آن و به وجود آوردن تکنیک های مرتبط، با جزئیات بیشتر، کرد. خاندان یانگ از تدریس هنرهای رزمی روزگار خود را می گذراند و به همین سبب تجربه و دانشی بسیار ژرف و روش های آموزشی بسیار موثری در اختیار داشتند. سبک وو/هاو نیز الگوهای پیچیده ای از تویی شو را بوجود آورد. این دو در پیشبرد و توسعه تویی شو و آموزش سلاح ها تاثیری بزرگ و بسزایی داشتند. در حقیقت پدیدآورندگان تای چی چوان یانگ لوچان و وو یوشیانگ هستند.

13651339137010585

"در حقیقت پدیدآورندگان تای چی چوان، یانگ لوچان و وو یوشیانگ هستند."

 

دیو برت: این دو استاد دوستان نزدیکی بودند و در یک شهر می زیستند. آیا فرمهایی که امروز به ما رسیده است حاصل تلاش مشترک این دو نفر است؟

استاد: بله، آنها با هم کار می کردند و اسامی مشترک بسیاری را نیز به کار بردند و با وجود اینکه دو سبک متفاوت هستند، شباهت های بسیاری دارند.


دیو برت: دلیل مطرح کردن این سوال از این روست که بسیاری از هنرجویان بر این باورند که تای چی چوان توسط یانگ لوچان بوجود آمد و ما باید نسبت به سهم خاندان وو در توسعه و تکامل تای چی چوان آگاه باشیم و آن را ارج نهیم.

استاد: شاید دلیل اینکه دستاوردها و تلاشهای خاندان وو چندان برای عموم شناخته شده نیست، این باشد که این خاندان بر خلاف خاندان یانگ، که همگی اساتید حرفه ای هنرهای رزمی بودند و تدریس شغل آنها بود، برای گذران زندگی به تدریس وابسته نبودند. رابطه افراد دو خاندان با یکدیگر بسیار نزدیک بود و به سبب همین دوستی بود که یانگ لوچان توسط توسط وو یوشیانگ برای تدریس به دربار معرفی شد و به پکن رفت.


دیو برت: از همین طریق یانگ لوچان به شهر ممنوعه راه پیدا کرد؟

استاد: در واقع برادر وو یوشیانگ به حکومت وقت خدمت می کرد و او را به عنوان استاد هنرهای رزمی به گارد سلطنتی معرفی کرد. بدون این دوستی خانوادگی، چنین معرفی صورت نمی گرفت.


دیو برت: این بخش بسیار مهمی از تاریخ توسعه تای چی چوان است.

استاد: اکنون مایلم در مورد اینکه چرا سبک ما وو/هاو نامیده شده، توضیح دهم. خاندان وو بسیار ثروتمند و از طبقه اشراف محلی بود. تدریس تای چی چوان برای آنها به منزله حرفه نبود. همگی افرادی تحصیل کرده و برای سالیان متمادی مردان ارتش بودند. به همین سبب وو یوشیانگ تحقیق در زمینه هنرهای رزمی را بسیار دوست می داشت. بعدها در دوران شورش تایپینگ (1864-1850) بسیاری از شهرها مجبور به تشکیل نیروهای حفاظتی در برابر شورشیان شدند و رهبری نیروهای محافظ در گوانگ فو بر عهده وو یوشیانگ بود.

 


دیو برت: در دوران شورش تایپینگ، آیا وو یوشیانگ مردم شهر گوانگ فو را با استفاده از این تکنیک های جدید آموزش می داد؟

استاد:  بر اساس سوابق تاریخی، سندی دال بر چنین آموزشی وجود ندارد. در آن زمان یکی از برادرزاده های وو یوشیانگ نیز در ارتش بود و سربازان خود را تعلیم می داد. دولت چینگ  بابت خدمات وو یوشیانگ در دوران شورش تایپینگ، لقب مخصوصی را به او اعطا نمود. بنابراین، وو یوشیانگ به سبب شخصیت خاصی که داشت، عاشق تحقیق و کند و کاو درهنرهای رزمی و در این زمنه از چهرهای بارز در شهر یونگ نیان بود. بعدها او سه نفر را به شاگردی پذیرفت. اولین نفر لی ای یو (1892-1832) (Li Yiyu)، برادر زاده ارشد او بود، نفر دوم دیگر برادرزاده او لی چیشان (Li Qishen) بود که با لی ای یو برادر بودند و نفر سوم یانگ بان هو (1892-1837) (Yang Banhou) فرزند دوم یانگ لوچان بود. در آن زمان یانگ لوچان در پکن به سر می برد و خانواده او در شهر گوانگ فو بودند. یانگ بان هو نزد استاد خود وو یوشیانگ مشغول آموختن شد و تای چی چوان را نیز از ایشان فرا گرفت. به همین خاطر است که در خاندان یانگ، به لحاظ تاریخی، دو کالبد (قالب) وجود داشته است، یکی مشهور به کالبد بزرگ و دیگری مشور به کالبد کوچک . زمانی که یانگ بان هو بیست سال داشت به پکن رفت و او نیز در ارتش مشغول به آموزش شد و تا رده ششم از هفت رده ارتقا پیدا کرد. وو یو شیانگ در گوانگفو باقی ماند و به تحقیق و توسعه تئوری تای چی چوان ادامه داد. تئوری تای چی از سه منبع بدست آمد، نخست وانگ زونگ یوئه، سپس وو یوشیانگ و در نهایت لی ای یو. لی ای یو یک رزمی کار حرفه ای نبود اما شاگردی داشت  به نام هاو وی جِن (1920- 1849) (Hao Weizhen)، که بعد ها سبک وو را به عموم مردم معرفی کرد و آن را گسترش داد.

5f6c526bhc355c8fa6701690
دیو برت: آیا او هم نسل یانگ چنگ فو بود و در همان زمان تدریس می کرد؟

استاد: بله، آنها متعلق به یک نسل بودند اما هاو وی جن کمی مسن تر از یانگ چنگ فو بود. به همین سبب است که سبک ما را وو/ هاو می نامند. به دلیل این که هاو وی جِن کسی بود که این سبک را به عموم مردم آموزش داد و علاوه بر این باید به گونه ای بین نام این سبک وو () و سبک وو  () که وو جییِن چوئِن پایه گذاری کرده بود، در زبان انگلیسی،  تمایزی ایجاد می شد. اولین کتاب راهنمای سبک وو تای چی چوان توسط نوه ی هاو وی جن، هاو شائورو (Hao Shaoru) به رشته تحریر در آمد. وجه تمایز بین سبک یانگ و سبک وو این است که در خاندان یانگ آموزه ها از نسلی به نسل بعدی منتقل شد و این هنر در داخل خاندان به تکامل رسید در حالی که سبک وو یوشیانگ یا همان سبک وو/هاو به این صورت بین نسل های خاندان وو منتقل نگردید چراکه خاندان وو از این طریق امرار معاش نمی کرد. در حقیقت سبک وو توسط هاو وی جن توسعه داده شد و طی سه نسل متمادی در این خاندان از نسلی به نسل دیگر منتقل گردید. استاد نسل دوم، هاو یوئرو (1935- 1877) (Hao Yueru) نخست در شهر یونگ نیان به تدریس پرداخته و سپس به شانگهای رفت. استاد نسل سوم، هاو شائورو (1983 – 1907) نیز در شانگهای اقامت گزید. بنابراین سبک وو توسط خاندان هاو گسترش یافت. این پاسخ من به سوال اول شما بود.

دلیل محبوبیت و توفیق تای چی چوان حاصل همکاری و تلاشهای وو یوشیانگ و یانگ لوچان می باشد. از زمان یانگ لوچان اصول و روشهای تمرینی بسیار کارا و موثری در خاندان یانگ توسعه داده شد. سهم وو/هاو در توسعه و تکمیل تئوری های تای چی چوان بوده است. نسل های سپسین این دو خاندان با همکاری یکدیگر، تئوری و تمرینات را با یکدیگر آمیختند و سطح آموزش و تمرینات را ارتقا دادند. اینجا در شهر یونگ نیان، تای چی چوان تنها با ادامه دادن تکنیک های سبک چن توسعه پیدا نکرد. آنها در سیستم سبک چن آموزش دیدند اما به طراحی مجدد و بوجود آوردن فرم های جدید پرداختند. این مطلب برای ما اهمیت خاصی داشته و من زمان زیادی به مطالعه در مورد توسعه و تکامل تای چی چوان پرداختم.

چگونه می توان بین سبک های مختلف هنرهای زرمی تفاوت قائل شد؟ نخست به برسی تئوری ها می پردازیم. دوم، چگونگی اجرای فرم ها در نظر گرفته می شود و در آخر روشهای آموزش آن هنر. این سه نکته ما را در تشخیص تفاوت ها یاری می کنند. برای نمونه، بسیاری از ورزشها از توپ استفاده می کنند: بسکتبال، بیس بال و پینگ پنگ. تفاوت آنها در چیست؟ قوانین متفاوتند، بازی ها متفاوتند و روش های آموزش تفاوت دارند. منظور من نیز همین است، هنر های رزمی بسیار زیادی در سرزمین چین وجود دارند اما چطور می گوییم که این باگوا و آن یکی شائولین است؟ به همین سه دلیلی که گفته شد. از نقطه نظر من تای چی چوان تنها از چن جیاگو سرچشمه نگرفته است. دو تن از نیاکان ما پس از آموختن سبک چن، به شهر خود بازگشته و هنر رزمی جدیدی به نام تای چی چوان را بوجود آوردند و شهر گوانگفو محل تولد آن می باشد. البته با سبک چن ارتباط دارد ولی این تنها یک انتقال ساده  نبوده است. بعدها زمانی که در دهه 1950 چن فاکه (Chen Fa ke) در پکن مشغول آموزش دادن بود، بحث ها و مناظره های بسیاری صورت گرفت در خصوص اینکه آیا سبک او واقعا تای چی چوان بوده یا خیر، به دلیل اینکه سه معیار ذکر شده در آنها بسیار متفاوت از یکدیگر بودند. چیزی که در سبک چن وجود نداشت هر یک از 13 الگوی انرژی و شیوه های حرکت و تئوری های وانگ زونگ یوئه بود.


   20070827095021620

دیو برت: من فقط یک سوال دیگر دارم، در ضمن تحقیقات خود، استاد وو، در مورد وانگ زونگ یوئه به چه مطالبی برخوردید؟ او اهل کجا بوده؟ آیا چیزی در مورد پیشینه او و آموزه های او وجود دارد؟

استاد: این سوال را نمی توان به روشنی پاسخ داد. فقط چند نکته ی اولیه را در مورد ایشان می دانیم. او اهل استان شَن شی (Shanxi) بوده و در دوران چیائو لونگ از سلسله چینگ می زیسته. تئوری های او بر پایه ی هنر های رزمی محلی آن زمان در شَن شی استوار است. چیزی که امروزه از او بر جا مانده تنها تئوری ها و نظریات اوست و هیچ اثری در مورد نحوه اجرای تکنیک های او در دست نیست. یانگ لوچان و وو یوشیانگ از تئوری های او بهره برده، با آنچه از خاندان چن آموخته بودند در هم آمیختند و تای چی چوان را بوجود آوردند. آنها در ادامه نیز این هنر نوپا را با استفاده از تئوری های وانگ زونگ یوئه بهبود بخشیدند.


دیو برت: بسیار ممنون از وقت شما و مطالب ارزشمندی که در خصوص تاریخچه ی تای چی چوان در اختیار ما قرار دادید.  

 


 

شعار بیست کلمه ای

تای چی چوان خاندان یانگ

00037
‎‫

استاد یانگ جنگ دو و استاد یانگ جون

 

Yang Family Taijiquan

Twenty Character Motto

 

杨氏太极拳二十字口诀

(Yáng Shì Tài Jí Quán Èr Shí Zì Kǒu Jué)

 

抻出肘尖,空出胳肢窝。
Chēnchū zhǒu jiān, kōngchū gézhiwō.
肘尖,拽膀尖,连手腕,带手指。
Zhǒu jiān, zhuài (yè) bǎng jiān, lián shǒuwàn, dài shǒuzhǐ.



Extend elbow tip, leave a hollow armpit.
Elbow tip, pull down shoulder tip, connect wrist, carry along finger.

 

نوک آرنج کشیده، حفره ی زیر بغل میان تهی.‬
‎نوک آرنج سرشانه را پایین می کشد، مچ دست متصل شده، تا انگشتان امتداد می یابد.

‎‫

 

نویسنده: استاد یانگ جنگ دو (Master Yang Zhenduo)

برگردان از چینی به انگلیسی: جری کرین (Jerry Karin)

برگردان به فارسی: مقداد عبدی (Meghdad Abdi)، مرتضی مرادی (Morteza Moradi)

 


 

(‬با‫) کشیدن نوک آرنج، حفره ی زیر بغل میان تهی (می گردد).

نوک آرنج سرشانه را ‫(‬به سمت‫)‬ پایین می کشد، ‫(‬به‫)‬ مچ دست متصل شده، ‫(‬و‫)‬ تا انگشتان امتداد می یابد.

 

‎شعار بیست کلمه ای بسیار کوتاه و مختصر است، با این حال در بردارنده ی معنایی ژرف بوده و پیروی از آن ارزش زیادی به دنبال خواهد داشت.‬ اگرچه در آن تنها به بخشهای مختلف بالاتنه اشاره شده است، پیروی از این شعار زنجیره ای از علیت را به حرکت در می آورد، به طوری که تغییرات در این قسمت ها سبب تاثیر بر سایر بخش های بدن می گردند‫.‬ این ارتباط تنها ذهنی نیست بلکه شما به طور دقیقی حس خواهید کرد که حرکت دستها ‫(‬به این صورت‫)‬ موجب "در بر گرفتن سینه" و به دنبال آن "گرد شدن جزیی ناحیه ی پشت" شده و اینها باعث "رهایی کمر و ناحیه ی کفل ‫(sōng yāo, sōng kuǎ)‬" و در نهایت محقق شدن اصل، "حرکت از کف پا آغاز شده، سپس به پاها و از آنجا به کمر منتقل می شود"، خواهد شد و بدین سان"تمامی مفاصل بدن به یکدیگر متصل و به صورت یک واحد عمل می کنند"‫.‬

 

شما می توانید حسی درونی از یکپارچگی تمامی این اصول و اینکه چگونه یکدیگر را پشتیبانی می کنند را تجربه نمایید‫.‬ حسِ انرژی ‫(劲感 ،jìn găn)‬ که بدین صورت بوجود می آید و حس عمل کردن بدن به صورت یک واحد کل، دو موردی است که هر هنرجو باید در راستای کسب آن تلاش نموده و در واقعیت آنها را تجربه کند‫.‬ این برای یادگیری موفقیت آمیز تای چی حیاتی است‫.‬ بدین سان می بینیم که شعار بیست کلمه ای به صورت جداگانه به تک تک حرکات تای چی مرتبط بوده و به طور کلی متضمن تکمیل پیوسته ی کل فرم و حلقه ی اتصال حرکات آن است‫.‬ امیدوارم هنرجویان ‬با پشت کار در سدد درک مفهوم آن برآمده و "حس انرژی" که از حالات "کشیده"، "تهی"، "پایین کشیدن"، ‫و "متصل شدن" ناشی می شود را تجربه کنند. این (تجربیات) سطح کلی تمرینات شما را بالا برده و شما را در تمریناتِ برقراری ارتباط و متصل کردن درون و بیرون یاری می کند.‬

 

 


 

گفتار پایانی مترجمان ‫(Translators' Afterword):


تمرین و تفکر بر شعار بیست کلمه ای نه تنها برای هر هنرجوی تای چی چوان خاندان یانگ، بلکه برای تمامی تای چی کاران از هر سبکی ضروری است‫. چرا که به ما می آموزد چگونه مفاصل بدن را به یکدیگر متصل و مجموعه ای واحد و یکپارچه ایجاد نماییم. هر چند که به دلیل اختصار تنها بر روی بالاتنه تمرکز دارد اما همانطور که استاد یانگ شرح داده اند رعایت و انجام صحیح این موارد بر روی سایر قسمت های بدن تاثیر گذاشته و دامنه ی اثری بسیار فراتر از دستها دارد. استاد یانگ جنگ دو در جایی دیگر و در یکی از صحبت هایشان درباره ی نتیجه ی اجرای اصول شعار بیست کلمه ای همراه و همگام با سونگ کای (رها و کشیده بودن)، از عبارتی استفاده نمودند که دانستن آن در درک بهتر مفهوم شعار به ما کمک خواهد کرد.

 

有意放松,无意成刚

yǒu yì fàng sōng ,wú yì chéng gāng

Relax Consciously, Make Steel Unconsciously

 نرم و رها ساختن به عمد، سخت شدن چون فولاد بی عمد

 

تعبیر فولاد اشاره به قدرت ایجاد شده، به عنوان نمونه در دستها، ناشی از دوخته شدن مفاصل به یکدیگر و یکپارچه شدن آن بخش دارد. این قدرت که حاصل انقباض عضلانی نیست در صورت رعایت اصول ذکرشده در شعار بیست کلمه ای فورا قابل حس کردن است و این ارزش بالای این آموزه است، راه کاری عملی و در دسترس برای همه ی ما. همچنین یک مثال عملی و بسیار روشن از اصل ششم، "از آگاهی/نیت استفاده کنید، نه از نیروی صرف"، است‫.‬ مانند هر آموزه ی دیگری، تسلط و بهره ی کامل از شعار بیست کلمه ای مستلزم تفکر و تمرین مداوم آن می باشد تا تجربه و درک دست اول و بی واسطه در هر هنرجو حاصل شود‫.‬ بدیهی است راهنمایی مربی آگاه به این مسئله، به پیشرفت اصولی هنرجو کمک شایانی خواهد نمود‫.‬

 

از اینکه وقت یار شد و شرایط هموار، و فرصتی به دست آمد تا این اثر ارزشمند استاد یانگ جنگ دو برای اولین بار به زبان پارسی برگردانده شود، بسیار خرسندیم‫.‬ در برگردان شعار بیست کلمه ای، ما "نیز سعی نمودیم تا با بیست کلمه حق مطلب را ادا کنیم‫.‬ کلمات "زیر بغل"، "میان تهی" و "سرشانه" هرچند مرکب هستند اما در معنا کلمه ای واحد محسوب می شوند و با این حساب ترجمه ی پارسی نیز شامل بیست کلمه می باشد‫.‬

 

امید است تا این کوشش برای همه ی هنرجویان و تای چی کاران عزیز مفید واقع گردد‫.‬

 

مقداد عبدی
‎تیرماه ۱۳۹۳

 


 پی نوشت:

متن چینی شعار بیست کلمه ای:

 

杨氏太极拳二十字口诀

二十字口诀字句不多,但言短意深、耐人寻味。这虽然指的是上肢各个部位,但能起到由此及彼的连锁反映。不只是联想到,而且能够立即真正感觉到,正是由于上肢的活动,牵动了含胸,引发了拔背,导致了松腰、松胯,以致实现了由脚而腿而腰节节贯穿等要领的内在联系及相互结合。


由此而产生的劲感,达到的整体感,都是习练者必须切实体验到、切实做到的。这对于练好太极拳是非常重要的。可见二十口诀关系着每一着势,决定着整体套路的连贯完成,所以,望习练者认真领悟真意,体验“抻”、“空”、“拽”、“连”、“缓”  引发的“劲感”,以助整体修为、内外相兼之演练。

 èr shí zì kǒu jué zì jù bú duō ,dàn yán duǎn yì shēn 、nài rén xún wèi 。zhè suī rán zhǐ de shì shàng zhī gè gè bù wèi ,dàn néng qǐ dào yóu cǐ jí bǐ de lián suǒ fǎn yìng 。bú zhī shì lián xiǎng dào ,ér qiě néng gòu lì jí zhēn zhèng gǎn jiào dào ,zhèng shì yóu yú shàng zhī de huó dòng ,qiān dòng le hán xiōng ,yǐn fā le bá bèi ,dǎo zhì le sōng yāo 、sōng kuà ,yǐ zhì shí xiàn le yóu jiǎo ér tuǐ ér yāo jiē jiē guàn chuān děng yào lǐng de nèi zài lián xì jí xiàng hù jié hé 。


yóu cǐ ér chǎn shēng de jìn gǎn ,dá dào de zhěng tǐ gǎn ,dōu shì xí liàn zhě bì xū qiē shí tǐ yàn dào 、qiē shí zuò dào de 。zhè duì yú liàn hǎo tài jí quán shì fēi cháng zhòng yào de 。kě jiàn èr shí kǒu jué guān xì zhe měi yī zhe shì ,jué dìng zhe zhěng tǐ tào lù de lián guàn wán chéng ,suǒ yǐ ,wàng xí liàn zhě rèn zhēn lǐng wù zhēn yì ,tǐ yàn “chēn ”、“kōng ”、“zhuài ”、“lián ”、“huǎn ”  yǐn fā de “jìn gǎn ”,yǐ zhù zhěng tǐ xiū wéi 、nèi wài xiàng jiān zhī yǎn liàn。


 

 

شعرِ توصیف کننده چی کونگِ هشت قطعه زربفت ابریشمی

 شعرِ توصیف کننده ی چی کونگِ

"هشت قطعه زربفت ابریشمی"

 Eight Pieces of Brocade, The Poem

و یا "قطعات هشت گانه دیبای زربفت"

baduanjin 

雙手托天理三焦
Double hands hold up Heaven to regulate the Triple
 Heater.

 هر دو دست آسمان را نگاه می دارند تا اجاق های سه گانه (sānjiāo) تنظیم گردند.

 

左右開弓似射鵰
Left and right open a bow like shooting a golden
 eagle.


 کشیدن کمان و عقاب طلایی را مورد هدف قرار دادن، از چپ و راست .

 

調理脾胃雙臂舉
Regulate the Spleen and Stomach by lifting the
 arms.

 با بالا بردن دست ها، طحال و معده را تعدیل می نماییم.

 

五勞七傷向後瞧
Five weaknesses* and seven injuries, turn and look
 backward.

 ضعف های پنج گانه۱ و آسیب های هفت گانه۲، بچرخ و به عقب نگاه کن.


搖頭擺尾去心火
Shake the head and swing the tail to remove Heart
 Fire.

 [اژدها] سرش را تکان می دهد و دمش تاب می خورد تا آتش قلبش فروکش کند.


背後七顛百病消
Seven disorders and hundreds of illnesses
 disappear and are left behind your back.

هفت نارسایی و صدها بیماری ناپدید می شوند، (آنها را) پشت سر می گذاریم و می گذریم.

 


攢拳怒目增氣力
Screw the fist with glaring eyes to increase strength.

 دَوران مشت با چشمانی برافرخته برای افزودن قدرت.

 

兩手攀足固腎腰
Both hands pull the feet up, strengthen Kidneys and
 waist.

‎هر دو دست پاها را به بالا می کشند، کلیه ها و کمر را تقویت می کنند.

 

ترتیب و جریان حرکات چی کونگ زربفت ابریشمی بر پایه شعری است که قرن هاست از استاد به شاگرد منتقل شده و به دست ما رسیده است. شعر، طبیعت حرکات را به هنرجو یادآوری کرده و هر بخش آن آگاهی ما را نسبت به کیفیت و فواید حرکت مربوطه بر می انگیزد. ثبت و ضبط مجموعه این چی کونگ در قالب یک شعر به حفظ یکپارچگی آن در طول صدها سال کمک شایانی نموده است. اهمیت و ارزش این شعر هنگامی که هنرجو حرکات را نیز فرا گرفت به طور کامل برای او نمایان می گردد3

 

 

[پیشنهاد ما در برگردان نام این مجموعه چی کونگ این است که نام، «قطعات هشت گانه "دیبای زربفت"» ، را برگزینیم که شاید بیشتر ارزش و اهمیت این مجموعه را در ذهن تداعی می کند. دیبا در پارسی به معنای پارچه ابریشمی رنگین است. البته نام فعلی هم بسیار خوب برگزیده شده است]  

 

برگردان به فارسی: مقداد عبدی (Meghdad Abdi)،

                        مرتضی مرادی (Morteza Moradi)

 

 

----------------------------------------------

1- عبارت ضعف های پنج گانه، اشاره به بیماری و ضعف در پنج ارگان داخلی این (Yin) دارد.

2-  عبارت آسیب های هفت گانه، اشاره به آسیب هایی دارد که از احساسات هفتگانه ناشی می شوند: خشم(Anger)، غم(Sorrow)، سرخوشی و تحریک بیش از حد (Joy)، ترس (Fear)، نگرانی (Worry)، شوک (Shock/Fright) و فکر کردن بیش از حد (Pensiveness).

بنابر طب چینی فرد ممکن است بر اثر وجود ضعف در ارگان های داخلی و یا بر هم خوردن تعادل آنها، بر اثر اختلال و آشفتگی احساسات، بیمار شود. به عنوان نمونه خشم موجب رکود چی (Qi) در کبد شده و کارکرد آن را با اخلال مواجه می سازد.

3- برگرفته از مکتوبات استاد کریستینا بریا (Christina Barea).

 


 

 

 

 

تای چی چوان یک خانواده است

تای چی چوان یک خانواده است

گفتگویی با استاد یانگ جون

Taiji Masters

TAIJIQUAN IS ONE FAMILY

‏An Interview with Grand Master Yang Jun

 

 

مصاحبه کننده : بیل واش (Bill Walsh) با کمک هُلی سویینی (Holly Sweeny) و اُودی پیل (Audi Peal)

برگردان به فارسی: مقداد عبدی (Meghdad Abdi)، مرتضی مرادی (Morteza Moradi)

تاریخ انجام مصاحبه : سال 2014

عکس بالا از راست به چپ: استاد جُونگ جِن شَن (Grand Master Zhong Zhenshan) (سبک وو/هاو)، استاد چِن جِنگ لِی (Grand Master Chen Zhenglei) (سبک چن)، استاد یانگ جِنگ دو (Grand Master Yang Zhenduo) (سبک یانگ)، استاد سون یونگ تیان (Grand Master Sun Yongtian) (سبک سون)، استاد ما هَی لونگ (Grand Master Ma Hailong) (سبک وو).

 

پیش گفتار (Foreword):

مطالعه و سپس برگردان گفتار بزرگان تای چی، همواره مایه مسرت و شادی و مهم تر از همه آموختن بسیار است. اکنون از اینکه فرصتی دوباره دست داد تا با مقاله ای دیگر از یکی از اساتید بزرگ و به نام تای چی همراه تای چی کاران و علاقمندان به این هنر باشیم بسیار خرسندیم. نام مقاله ی حال حاضر گویای اهمیت آن است، "تای چی چوان یک خانواده است." شیوه ی نگرش و تعامل اساتید و تای چی کاران در بالاترین سطوح از تای چی، درسی بزرگ برای هر کدام از ما به عنوان عضو کوچکی از جامعه ی جهانی تای چی است. پیش از سبک ها و نام ها، تای چی روشی یکتا و واحد است که همگی ما را گردهم آورده و فرصتی جهت آشنایی، دوستی، آموزش و آموختن در اختیارمان نهاده است.

این یکپارچگی در معنای کلمه ی تای چی نهفته می باشد. عبارت مشهوری که در تعریف تای چی در متون کلاسیک تای چی آمده است، "تای جی، آن که از ووجی متولد می شود و مادرِ این-یانگ است. در حرکت متکثر می شود، و در سکون یک می گردد"، معنایی روشن دارد: "یکی بسیار و بسیار اندکی شد۱". حرکت از یک به سوی بسیار یا همان تکثر در معنای مورد نظر ما در این بحث، همان توجه به سبک ها و شیوه های گوناگون تای چی است که در عین حال، تای چی به عنوان اصل واحد، در تمامی اشکال و سبک ها جاری و ساری است. و اما حرکت از بسیار به یک یا همان یکپارچگی و یگانگی در اینجا توجه به تای چی به عنوان یک کل واحد است، یک خانواده. بنابراین نخستین گام در پرداختن به تای چی مستلزم توجه به این هر دو جنبه از هنر تای چی است. پیشرفت پیوسته و استوار تای چی نیازمند تقویت چنین دیدگاهی در تک تک تای چی کاران است.   

در این گفتار همچنین به دو نکته مهم و کلیدی به زیبایی پرداخته شده است، فان سونگ (نرم و رها سازی) و نحوه ی استفاده از کمر. توجه به نظرات استاد یانگ جون (Master Yang Jun) در این خصوص و نکاتی که در مقاله ای که چندی پیش از استاد چن جنگ لی (Master Chen Zhenglei) منتشر کردیم، سختی و نرمی در تای چی چوان خاندان چن، روشن کننده ی بسیاری از ابهامات بوده و نیز بار دیگر یادآور ریشه ی مشترک سبک های تای چی و نیز نزدیکی و تطابق دیدگاه اساتید برزگ تای چی است. امید است که کوشش مشترک صورت گرفته در این برگردان مفید واقع گردد.

 

با سپاس،

مقداد عبدی

خرداد ماه ۱۳۹۳ 

 

------------------------------

1- از دیباچه ی کتاب گلشن راز شیخ محمود شبستری: جهان خلق و امر اینجا یکی شد       یکی بسیار و بسیار اندکی شد.


 Directly from source copy

سال 2014 سال مهمی برای تای چی چوان است. باری دیگر اساتید بزرگ سبک های سنتی در سمپوزیوم تای چی چوان گرد هم می آیند و گنجینه های کهن خانواده های خود را با دیگران در میان می گذارند. امسال با توجه به کناره گیری استاد یانگ جنگ دو، استاد یانگ جون نماینده خاندان یانگ خواهد بود. در پایان سمپوزیوم سال 2009، استاد یانگ جون (توسط استاد یانگ جنگ دو) به عنوان پنجمین میراث دار تای چی خاندان یانگ برگزیده شد.


استاد یانگ جنگ دو از سال 1991 در کشور آمریکا به آموزش مشغول بوده و استاد یانگ جون ایشان را در این امر یاری می داده است. اخیرا در گفتگویی با استاد یانگ جون از او پرسیدم که در این دوران طولانی شاگردی چه آموخته و همچنین در مورد گرد هم آیی اساتید بزرگ سبکهای سنتی نظرشان را جویا شدم. او همچنین در مورد اهمیت دو مهارت پایه ای که لازمه ی پیشرفت در تای چی چوان می باشند صحبت کرد: نرم و رها ساختن (relaxing، فانگ سونگ) و استفاده از کمر.

 


* بیل والش: شما میزان بسیار زیادی از وقت و انرژی خود را در راه ایجاد و نیز پشتیبانی از سمپوزیم تای چی چوان که در ماه جولای امسال (2014) برگزار می گردد، صرف نموده اید. همچنین اساتید بزرگ سبک های مختلف تا چی را کنار هم جمع خواهید کرد. از چه روی این برای شما اهمیت بسیار دارد؟

* استاد یانگ جون: امروزه بسیاری از گرد هم آیی های تای چی چوان با محور مسابقات برگزار می گردند. خواسته ی من مشاهده ی رویدادهای بیشتری با تأکید بر روی آموزش است. امروز تمرکز بسیار زیادی بر روی سبک وجود دارد چرا که هر سبکی خصوصیات ویژه ی خود را دارد. هفتاد سال پیش تنها صحبت از یک تای چی چوان بود، تنها مربیان و اساتید تای چی، و نامی از سبکهای خاص در میان نبود. همانطور که در طول زمان روشهای گوناگون این اساتید بیش از پیش روشن شد، تای چی به سبک های گوناگون تقسیم و نامیده شد. با این حال ما همگی از یک تای چی برآمده ایم. ما همه از یک  ریشه با اصول یکسان و فنون مشابه برآمده ایم. همه راجع به یک انرژی صحبت می کنیم و هر سبک تنها آن را به شکلی متفاوت اجرا می کند.

 

Tianxia Taiji

 شعار مورد استفاده توسط خاندان یانگ در تمامی گردهم آیی های تای چی

 

این تنوع به هنرجویان انتخاب بیشتری می دهد و شاید جذابیت بیشتری ایجاد کند اما تای چی را شاخه شاخه (متکثر) می نماید. هدف من تحقق بالاترین سطح از نمایش است تا مردم وجوه تمایز سبکها و چگونگی آن را مشاهده کنند. آنها نمایندگان شناخته شده ی هر سبک را ملاقات نموده و این حقیقت که ما همگی یک خانواده ی تای چی هستیم را درک خواهند کرد.


* بیل والش: چرا شخصی باید به سمپوزیم آمده تا سبکی به غیر از سبک خود را فرا گیرد؟

* استاد یانگ جون: دلایل بسیاری وجود دارد. نخست، انتظار ما این است که شما به سبک های حاضر به چشم خریدار نگاه نکرده، سبک خود را دنبال کنید و از سایر سبکها نیز نکاتی بیاموزید. همانطور که خواهید دید هر سبکی خصوصیات و حال و هوای مخصوص به خود را دارد.

 
دوم آنکه (اگرچه) شیوه ی اجرای آنها با هم متفاوت است، با این حال از نقطه نظر اصول شباهت بسیار زیادی دارند. سوم، هر سبکی شیوه های تمرین متفاوتی دارد. این منظرهای گوناگون شما را یاری می کند که شیوه ی پرداختن به تای چی خود را از زوایای دیگری نظاره کرده و درک نماید.


* بیل واش: ممکن است در این زمینه نمونه ای بیان کنید؟

* استاد یانگ جون:  به عنوان نمونه، وقتی در مورد سبک چن صحبت می کنیم، از روشی استفاده می کنند که آنرا «رسیدن ابریشم» (Silk Reeling) می نامند. ما (در سبک یانگ) از عبارت رسیدن ابریشم استفاده نمی کنیم. اگر به  نحوه ی رسیدن نخ  از تارها دقت کنیم، می بینیم که باید به طور یکنواخت پیچانده و کشیده شده و در غیر این صورت پاره می شوند. سبک چن شرح می دهد که شما باید حرکات مستقیم را با حرکات دورانی در هم آمیخته و یکپارچه سازید تا حرکات پیچشی را اجرا نمایید. هنگامی که در مورد زمان اجرای چنین هماهنگی هایی در کمر، ناحیه ی پشت (و شانه ها)، و در دستها هنگامی که در حال دوران هستند، صحبت می شود شیوه ی بیان ایشان با جزییات بیشتری همراه است، اینکه چه زوایایی در درون و چه زوایایی در بیرون قرار دارد، و نیز تعادل وضعیت ها (ی قسمتهای مختلف) در حین حرکت.

آنها (سبک چن) به روشنی این موارد را تعریف کرده اند. ما و سایرین (سایر سبکهای سنتی)، ایده ی ساده تری داریم. ما در مورد کجا و کی صحبت نمی کنیم، اما در واقع، کاری بسیار مشابه را انجام می دهیم. با مطالعه ی این روش با اساتید سبک چن، می توانید درک عمیق تری از وجود این حالات بدست آورید. چرخش و دوران ما بسیار شبیه و نزدیک به تئوری آنهاست اما شیوه انجام ما متفاوت است. در پایان متوجه خواهید شد که اگرچه (در سبک یانگ) نامی برای آن [رسیدن ابریشم] وجود ندارد، ما نیز با همین دید و نظر کار می کنیم.


* بیل والش: خصوصیات ویژه و یکتای فرم های هر یک از این سبک ها کدام ها هستند؟

* استاد یانگ جون: سبک یانگ به صورت قالب بزرگ اجرا می شود، همراه با حرکات آرام، یکنواخت و به شکلی برازنده. شایان ذکر است که حرکات، پر زینت نیستند و به شکلی ساده و روشن طراحی شده اند.


در سبک چن، حرکات گاهی سریع انجام شده و گاهی آرام، همراه با چرخشها و پیچشهای بسیار و  اجرای حرکات (تخلیه ی) انرژی انفجاری (فاجین).


سبک وو/هاو در قالب کوچک اجرا می شود و تأکید ویژه ای بر اجرای مفهوم باز شدن و بسته شدن (جمع شدن و گستردن؛ انقباض و انبساط) دارد. حرکات آنها کوچک ولی بسیار قوی ست. هنگامی که سبک وو/هاو را تمرین می کنید حس خواهید کرد که انرژی شما را افزون می کند.


در سبک وو ( از خاندارن وو جییِن چوان) بدنشان تمایل آشکاری رو به جلو دارد اما در حقیقت این تمایل رو به جلو حول مرکز آنها صورت می گیرد، و استقراری بسیار استوار و مستحکم دارند. آنها ملزومات متفاوتی برای شکل (قرارگیری) بدن، استقرارها و تمایل (بدن) دارند. شما می توانید روشهای ایشان را با استقرارهای خود مقایسه نمایید و ممکن است این سبب بهبود استقرارهای شما شده و تعادل بهتری در تمرینات تان به شما ببخشد.


سبک دیگر، سبک سون است. استقرارهای ایشان، فنون مربوط به شینگ ای (Xing Yi) را در خود جای داده و نیز شیوه ی چرخش و گردش بدن را از باگوا (Bagua) اقتباس نموده است. تکنیک های دست این سبک بر پایه ی سبک وو/هاو شکل گرفته اند. تمامی اینها ترکیب شده و در یک سبک جمع گردیده است. بنابراین می توانید حال و هوای سبک وو/هاو را در ترکیب با این سایر فنون مشاهده نمایید.


تمام این سبک ها می توانند اندیشه هایی را جهت بهبود و پیشرفت در سبک تان در ذهن شما ایجاد کنند. هر سبک خصوصیات و حال و هوای مربوط به خود را داشته و ما می توانیم از هر کدام از آنها یاد بگیریم، از طریق توجه به فنونی که در هر کدام از آنها برجسته تر می باشد. آنگاه تصمیم با ماست که این حالات را به سبک خود (به شیوه ی تمرین تای چی خود) بیفزاییم یا خیر.


* بیل واش: آموزه های پدربزرگ شما، استاد یانگ جنگ دو، در نحوه ی آموزش و تعامل شما با گروه ها (ی هنرجویان) چگونه تأثیری داشته است؟ شما برای مدتی طولانی دستیار و شاگرد ایشان بودید، او آموزش می داد و شما نظاره می کردید.

Master Yang - teaching

 

* استاد یانگ جون: پدر بزرگم عبارتی خوشنویسی شده را با این مضمون به من داد:

 

«正脉承传»
«Zhèng Mài Chéng Chuán»

«to receive the teaching and carry on and hand them down directty from the vein»


آموزه ها را دریافت کن، راه را ادامه بده و آنها را بسپار، به طور مستقیم و با تمام وجود.
(چنانکه از رگ های بدنت بیرون می آیند)


من در برابر انتقال این دانش احساس مسئولیت می کنم، در عین حال باید راه خود را برای آموزش و منتقل کردن این میراث پیدا کنم. پدربزرگم بر روی (شیوه ی) تفکر من، درک من از کلاس و نیز فلسفه ی خانواده ام و تای چی آنها و بسیاری مسائل دیگر تأثیر گذاشته است. به عنوان مثال، در چین، نظریه این-یانگ (yin-yang) پیشنهاد می کند که بایستی بر روی هر دو مورد گروه (گروه هنرجویان) و موادِ (درسی) حساس بود. همچنین بایستی خط سیر زمان را دنبال نمود. حین آموزش، و در طول زمان، باید مواد (درسی و آموزشی) را تغییر بدهید. بنابراین در  رابطه ی بین هنرجو و مربی همواره این سوال مطرح است که بهترین شیوهی آموزش کدام است؟


بله، من پدربزرگم را نظاره می کردم و فکر می کردم، نه به این که چگونه آموزش خواهم داد، تنها شیوه ی بیان و ارائه ی مطالب او را مطالعه نمی کردم، بلکه چگونگی تعامل و معاشرت او را مشاهده می کردم، می آموختم چگونه فرد خالص و صادقی باشم، درباره ی سخاوت و صبر از او یادگرفتم. من همواره در خاطر خود چگونگی ابراز تواضع، سخاوت و صبرِ پدربزرگم را مرور می کنم و یادآور می شوم. سازمان دهی و ترتیب مواد و مطالب باید با سطح گروهی که با آن کار می کنید، هماهنگ باشد. همه چیز انعطاف پذیر است و ثابت نیست. پدربزرگم به من یاد داد که موفقیت با سخت کار کردن حاصل می شود، با این حال شیوه ی تدریس یک مسئله ای فردی ست، و ما باید راه خود را بیابیم. او می گوید: "تمرین کردن و ارتقا مهارت هایت هرگز انتهایی ندارد. به هیچ وجه نمی توان شیوه ی آموزش دیگری را به طور کامل کپی (نسخه برداری) کرد."


مجموعه ی افرادی که امروز به تای چی می پردازند از لحاظ سنی و محیطی با گذشته متفاوت اند. فرهنگ در هر جایی متفاوت است، تای چی در سرتاسر جهان گسترش یافته و من باید خود را با فرهنگ های گوناگون تطبیق بدهم. امروز، من بیشتر با هنرجویان ارتباط دارم و از شیوه ی سوال و جواب استفاده ی بیشتری می کنم. باید منعطف باشم و درک کنم که هرگز تنها یک راه برای آموزش وجود ندارد. وقتی که پدربزرگم به آمریکا آمد بیشتر افراد تمرکز بر روی یاد گرفتن حرکات فرم داشتند. از منظر بیرونی، اصلاحات زیادی می بایست انجام می شد. هنر جویایی که فرم ما را می آموختند خود به خود به دنبال حفظ حال و هوا و خصوصیات ویژه ای که همراه این فرم بود، بر می آمدند. این، نیاز به اصلاح فرم بیرونی را ایجاب می نمود. اکنون پس از بیست سال، شاگردان بسیاری داریم که می توانند حرکات را آموزش داده و خصوصیات و حال و هوای سبک سنتی یانگ را ارائه دهند.


اکنون، بیشتر بر روی شیوه ها و کاربردها متمرکز هستم. اینک شرح و بیان چگونگی کاربست ده اصل بینادی در تمرینات مان، در فرم ها و حرکاتمان از اهمیت بیشتری برخوردار است. اگر درکی پایه ای از فرم نداشته باشیم درک اینگونه توضیحات و آموزه ها سخت می نماید. (به عنوان نمونه) از همان ابتدا بر روی اهمیت استفاده از کمر تأکید داشتیم. اینک باید روشن تر از گذشته توضیح دهیم که دقیقا چگونه باید از کمر استفاده نمود، چگونه باید بالاتنه ، میان تنه و پایین تنه را با کمر هماهنگ سازیم. همچنین باید شرح دهیم که چگونه باید حرکات پا و استقرار ها به کمر متصل باشند.


مثال دیگر این است که، نشست کمانی (گونگ بو) را می دانیم و نیز نشست بی بار (شو بو) را، اما آیا شباهت ها در استقرار پا را می دانیم اینکه شیوه ی پایه ای کدام است؟


چالش من آموزش این مفاهیم است. برای تجربه کردن و چشیدن طعم سبک ما، سه چیز لازم است. نخست، در استقرار پاها به شکل مستقیم/ قطری است، به این معنا که پای جلو مستقیم و پای عقب به صورت قطری است و بین دو پا فاصله ای وجود دارد (فاصله عرضی). در نشست کمانی، این فاصله به اندازهی عرض شانه ها است. دوم اینکه وزن باید بر روی نقطه ی چاه جوشان (涌泉، yǒngquán) قرار گیرد و سوم اینکه محل اتصال دو پا به یکدیگر (crotch)، بایستی باز و گرد باشد (open & rounded). صرف نظر از اینکه چه حرکتی را اجرا می کنید تمامی این سه مورد باید حاضر باشند.


آمیختن این مفاهیم با فرم نیاز به زمان دارد، و من باید در طی این فرآیند صبور باشم. پدربزرگم یکی از عبارات کنفسیوسی را به من یادآور می شود که باید متناسب با سطح گروه، آموزش بدهی. نباید چیزی را که درک نخواهند کرد آموزش بدهی و در غیر این صورت آنها را نا امید خواهی ساخت. در عین حال، نباید چیزی که پیش از این می دانند را نیز آموزش دهی و یا آنها را خسته خواهی کرد.


* بیل واش: درک کدام یک از مفاهیم بیش از سایرین برای هنرجویان مشکل است؟

* استاد یانگ جون: در واقع، در شیوه ی ما، دو مفهوم وجود دارند که از همان ابتدا تاکید زیادی روی آنها داشته ایم. این دو برای هنرجویان در اولیت می باشند و باید به طور صحیح آنها را انجام دهند. این دو، رهاسازی (فان سونگ) و چگونگی استفاده از کمر جهت هماهنگ سازی بالاتنه، میان تنه و پایین تنه هستند. گاهی هنرجویان با یک هماهنگ سازی خاص مشکل داشته و احساس می کنند نمی توانند آنرا به درستی انجام بدهند. اما در حقیقت دلیل آن عدم درک صحیح این دو مورد پایه ای است. آنها احساس می کنند که نمی توانند این هماهنگی را ایجاد کنند و دلیلش این است که از کمر حرکت نمی کنند. یا احساس می کنند که نمی توانند انرژی را منتقل کنند، دلیل آن نیز روشن است، زیرا نرم  و رها (فان سونگ) نیستند، یا بسیار وانهاده و سست هستند و یا خیلی سخت وگرفته اند. در این مورد ما از ابتدا صحبت می کنیم و پیشرفت هایی نیز رخ می دهد، با این حال این بخشی است که مشکلاتی بنیادی را موجب می شود.


* بیل واش: فکر می کنید هنرجویان جهت رها سازی (فان سونگ) باید بیشتر بر روی کدام قسمت کار کنند؟

* استاد یانگ جون: رهاسازی (فان سونگ) از دو قسمت تشکیل شده است: به صورت انفرادی و به همراه یار تمرینی. نخست مربوط به تمرین بدنی است، از طریق تمرینات روزانه، مدتی که در طول زمان، تمرین می کنیم. تکرار آگاهانه بدن تان را با حرکات و حال و هوای سبک آشنا می سازد. شما باید به گونه ای که از بدن خود استفاده می کنید توجه (آگاهانه) داشته باشید و این را بر طبق ده اصل بنیادی انجام دهید. این یک بخش از تمرین رها سازی (فان سونگ) است که به صورت انفرادی انجام می دهید. حتی زمانی که به مراقبه ی ایستاده می پردازید [جن جوانگ]، این نیز یک شکل از تمرین رهاسازی است.

 

 بواسطه ی انجام این تمرینات هنرجویان در حرکاتشان نرم تر و رهاتر می گردند. اما وقتی با یک یار به تمرین می پردازند همچنان دچار مشکل می شوند. وقتی در تویی شو با یک یار به تمرین می پردازند، اگر یارشان با سرعتی متفاوت با آنچه به آن عادت دارند حزکت کند، به راحتی نمی توانند هماهنگی را در خود حفظ کنند. این به دلیل پراکندگی و آشفتگی ذهن است، و یا به این خاطر که تجربه ی کافی با این حریف ندارند. پس سخت و گرفته می شوند. تمرین انفرادی اگرچه اهمیت دارد، باید با شخص دیگری نیز تمرین کنید، با افراد مختلف، در سطوح مختلف و با سرعت های متفاوت.


تای چی از نظریه ی این- یانگ پیروی می کند. اگر تنها فرم ها را به صورت انفرادی تمرین کنید، تنها یک سوی آنرا [تای چی را]  فرا می گیرد. بنابراین، مطابق این تئوری، یک سوی را به صورت انفرادی فرا می گیرید، اما این موجب درک سوی دیگر نخواهد شد. شما باید سوی دیگر را نیز، از طریق تمرین با دیگران، فرا گیرید. این تجربه ای متفاوت از هماهنگ سازی حرکات، وضعیت ها و نیز انرژی را به شما می دهد. این گونه از تمرینات به شما یاد می دهد چگونه خود را نرم و رها ساخته تا بتوانید مانند یک سیال باشید، تا بتوانید در هر شکل و فرمی قرار گرفته و بدین سان با حریف خود در تعادل قرار گیرید.


هنگامی که با یار تمرین خود در حال تویی شود هستید، مهم است که به او متصل شوید و بپیوندید. شما باید رها (سونگ) باشید، تا اینکه نرم (soft) بوده و بتوانید به حریف خود بپیوندید. همه می دانیم که یک سیال دارای شکل نیست. اگر آب درون لیوان باشد، این لیوان است که به آب شکل می دهد. اگر آنرا درون یک نعلبکی بریزید. مسطح می گردد. هنگامی که با حریف های گوناگون به تمرین می پردازید، تجربه می اندوزید. وقتی نرم و رها بوده و ذهن تان آرام باشد، تعادل را خواهید یافت و می توانید به حریف خود پیوسته و متصل بمانید. اگر سخت و گرفته شوید، [در بدن تان] گوشه ها و زوایایی ایجاد شده و نمی توانید به او متصل شوید. رها سازی (فان سونگ) بسیار ساده می نماید اما تسلط به آن مشکل است.


* بیل واش: آیا ممکن است با جزئیات بیشتری در مورد مفهوم رها سازی صحبت کنید و اینکه چگونه قسمت های مختلف بدن راتحت تأثیر قرار می دهد؟

* استاد یانگ جون: در تای چی خواست ما این است که شما دارای ریشه بوده [در استقرار و حرکت] تا استوار و متعادل باشید. در زبان چینی می گوییم، sōng chén (سونگ چِن، 松沉) یعنی رها و نشست-کرده. چِن به معنای نشست کردن است. نرم و رها شدن و نشست کردن (سونگ چن) گام های مهمی در یکپارچه سازی انرژی هستند. یکپارچگی با استفاده از کمر صورت می گیرد که بدن را هدایت می کند. سایر (قسمتهای) بدن باید نرم و رها بوده تا بدن بتواند در پی آن (کمر) حرکت کند. همانند تازیانه می ماند، کمر به مثابه دسته ی آن و بدن مابقی تازیانه است. باید انرژی را به نوک و لبه ی (تازیانه) منتقل کنیم. بسته به سرعت تان، باید به میزان صحیح رها (سونگ) باشید.

میزان صحیح رها (سونگ) بودن چیست؟ اگر فرد بیش از اندازه سخت و یا بیش اندازه سست باشد آنگاه او رابطه ی پویای این–یانگ را جاری نساخته است. خواسته ی ما تعادل این نیروها در هر دو سمت است. نه بیش از اندازه سخت و نه بیش از اندازه سست. در حقیقت این تعادل در یک محدوده و دامنه برقرار است. برخی از افراد کمی سخت تر، برخی کمی نرم تر هستند و این اشتباه نیست، بلکه نوعی ترجیح شخصی است. تشخیص اینکه آیا شما در محدوده صحیح قرار دارید یا خیر توسط خود شما مشکل است. آیا چابک و سریع هستید؟ آیا پر و خالی شما روشن و مشخص است؟ آیا تنفس شما عمیق و انرژی شما یکپارچه است؟

این پرسشها شما را در فهم اینکه آیا بدن شما یکپارچه است، یاری می کنند. وقتی با یاری تمرین می نمایید، بیشتر متوجه می شوید. وقتی زیادی سخت هستید، حریف می تواند با هل دادن شما روی ریشه ی شما اثر بگذارد. وقتی زیادی سست هستید، دفاعی در اطراف بدنتان نداشته و حریف به درون بدنتان راه یافته و مرکز شما را می یابد. وقتی هنرجویی زیادی سست باشد، انرژی را به دست ها و پاها بسط نداده و نمی تواند حریفِ در حال حمله را دور کند.


* بیل واش: وقتی که فرد به صورت انفرادی تمرین می کند چگونه می تواند بازخورد مناسبی از اینکه آیا بدن او یکپارچه است یا خیر، دریافت کند؟

* استاد یانگ جون: روش تمرینی داریم که در آن سعی بر استفاده از چوب و انتقال انرژی به نوک آن است. این تمرینِ انتقال انرژی است. اگرا نرژی را به نوک چوب منتقل سازید، خواهد لرزید و شما نتیجه را مشاهده می کنید. طول چوب می تواند بسیار زیاد باشد، حدود 3 تا ۳/۵ متر. در حقیقت همان نیزه است که سر آن  (به دلیل مسائل ایمنی) برداشته شده است.


* بیل واش: نقش مفاصل برای تبدیل بدن به حالتی مانند تازیانه چیست؟

* استاد یانگ جون: از (طریق) مفاصل و تاندونها انرژی بسط می یابد و این گونه بسط (انرژی) همانند تعریف ما از رها سازی (فان سونگ) است. اگر تازیانه سرعت کافی نداشته باشد بدنه ی تازیانه آویزان خواهد ماند چرا که زیادی سست است. پدربزرگم بارها گفته است: «رهاسازی سست بودن نیست. متصل کردن مفاصل و تاندونهاست.» حرکات بدنتان را تا آنجا که می توانید یکنواخت سازید. تأکید بیش از حد روی یکی از مفاصل نداشته باشید. زمانی که انرژی منتقل می شود یک حس درونی از پیوند و اتصالِ (بخشهای مختلف) بدنتان وجود دارد.


* بیل واش: وقتی که تازیانه حرکت می کند، مفصلی ندارد، هیچ خمیدگی در طول آن وجود ندارد...

* استاد یانگ جون: بله، هیچ مفصلی ندارد. دلیل این که از شما می خواهیم با بدنی یکپارچه تمرین کنید نیز همین است، برای اینکه بتوانید انرژی را به نوک منتقل کنید. نباید مفاصل را سخت کنید بلکه روش صحیح باز کردن مفاصل و باز و گسترده شدن از طریق مفاصل است. اگر تازیانه را روی زمین بگذارید به صورتی نامنظم و پیچ در پیچ قرار می گیرد.


* بیل واش: چندین بار به سرعت اشاره کردید...

* استاد یانگ جون: سرعت شما باید با حرکات تان هماهنگ باشد. اگر زیادی سخت باشید، نمی توانید آغاز (حرکت) از پاها و کمر را دنبال کنید. اگر سریع بچرخید بدنتان، که (حرکت) کمر را دنبال می کند، نمی تواند به مانند زمانی که با سرعت کمتری می چرخید، پاسخ دهد. هنگامی که سریعتر می چرخید بیشتر شبیه به تازیانه است. چالش حاضر، هماهنگ ساختن بدنه ی تازیانه با سرعت دسته ی آن است.


* بیل واش: چگونه می توانیم این چنین هماهنگی یکپارچه ای را بوجود آوریم؟

* استادیانگ جون: شما در مرکز هستید و به سمت دیگری گسترده می شوید، به عنوان مثال، گسترش از درون به سمت بیرون.  از طریق دنبال کردن ده اصل بنیادی، فرم بدنتان را اصلاح می کنید: سرکشیده به سمت بالا، سینه به داخل، پشت گرد [قسمتی از کمر که پشت سینه قرار دارد]، شانه ها و آرنج ها به سمت پایین، کمر رها و نشست کرده. به عنوان نمونه، سرکشیده به سمت بالا و نشست دادن کمر شما را در دو جهت قرار می دهد. وقتی سر را به سمت بالا می کشید و با حرکت کمر به سمت پایین، شما در دو جهت حرکت می کنید. با بالا کشیدن سر به سمت بالا، ستون مهره ها به سمت بالا کشیده می شود و با حرکت کمر به سمت پایین، ستون مهره ها در دو جهت حرکت می کند.

با گرد شدن قسمت میانی کمر، شما به سمت چپ و راست باز می شوید. حس مربوط به شکل بدنتان، از یک طرف به سوی بالا، یک طرف به سوی پایین، یک طرف به سمت چپ و یک طرف به سمت راست. دستان شما باز و گسترده شده، ناحیه ی پشتی را گرد می سازد و  شما حس می کنید، باز و کشیده هستید. بدن شما به واسطه ی سر به سمت بالا و سایر قسمتهای آن به سمت پایین حرکت می کند. بدین سان است که شما با بهره گیری از جهت های مقابل (opposing directions)، پیوستگی ایجاد می کنید. حال، زمانی که بدن با کمر به خوبی هماهنگ شود، این حرکت یکپارچه خواهد بود.


* بیل واش: اگر بازگردیم به هنرجویان مبتدی یا افرادی که علاقه به فراگیری تای چی دارند تا بتوانند در یک باشگاه یا مدرسه یا محلی که در آن هنرجویان تای چی به دنبال چشیدن طعم تای چی سنتی هستند ولی قصد پرداختن دراز مدت به آن را ندارند، تدریس کنند. اینگونه موسسات به دنبال مربیان تأیید شده هستند. چگونه به این نیاز پاسخ می دهید.

* استاد یانگ جون: به این پرسش پاسخی ساده نمی توان داد. انجمن ما تلاش زیادی در جهت کمک به افرادی که قصد مربی شدن دارند، نموده است. ما سیستم رتبه بندی مخصوصی داریم که هنرجویان مطابق آن مطالعه و تمرین کرده و آزموده می شوند و در این مراحل به پیش می روند. برای گذر از مرحله ی اول باید تلاش زیادی کرده و الزامات خاص و دقیقی که در اجرای فرم 103 حرکتی وجود دارد را برآورده سازند. پیش رفتن تا سطح چهارم و مربی مورد تأیید شدن ممکن است پنج یا شش سال زمان ببرد. این رویکرد سنتی است.

در جاهای دیگر، مربیان بسیاری هستند که در طول مدتی کوتاه، گواهی صادر می کنند. خانواده ی ما همواره علاقمند به پرورش مربیان با بالاترین سطح کیفی بوده است. ما نهایت تلاش خود را می کنیم تا استاندارد هایمان را حفظ کرده و در عین حال به این تقاضا پاسخ دهیم. یک آکادمی مربیان ایجاد نموده ایم تا تمامی آموزش ها را سامان داده و تحت پوشش در آورد، و هم اکنون (در آکادمی) در حال آزمایش ارائه گواهی برای یکی از فرم های کوتاه هستیم. در سمپوزیم پیش رو در حال راه اندازی یک برنامه ی آموزش و ارائه گواهی نامه برای فرم کوتاه 16 حرکتی یانگ هستیم. همچنین سایر سبکها را نیز تشویق کردیم که در این تلاش همراه شوند و فرآیند آموزش و ارائه گواهی نامه ی خود را ترتیب دهند. مطمئن نیستم که هنوز آماده باشند اما این هدف ماست و آنها نیز علاقمند هستند. بنابراین کار را پیش خواهیم برد. ما به دنبال یافتن راه حلی عملی هستیم. با این امید که در این مربیان جدید علاقه و انگیزه ای ایجاد کنیم تا آموزش و فراگیری به روش سنتی را ادامه دهند. در این راه با ذهنی باز پیش خواهیم رفت.

 

Master Yang Zhenduo - teaching

 استاد یانگ جنگ دو

* بیل واش: سوالی متفاوت دارم که به هنرجویانی مربوط می شود که مدت زمان زیادی است که به تای چی می پردازند. بعضا به مرور که سن آنها بالا می رود به میزان گذشته ترین نمی کنند. شنیدم که برخی می گویند که هر چه سن شان بالاتر می رود بیشتر به تفکر در باره ی تای چی می پردازند تا تمرین آن. آیا ادامه ی تمرین و پرداختن به فرم بدنی و فیزیکی اهمیت دارد؟

* استاد یانگ جون: صرف نظر از اینکه چقدر (در تای چی) خوب هستید، باید تمرین کنید. پدر بزرگ من هنوز تمرین می کند. مراحل فراگیری تای چی بدین صورت است: تمرین کردن حرکات تا جایی که با آنها آشنا می شوید (بدن با آنها آشنا شده و ملکه ی ذهن می گردند). از مرحله ی آشنایی با حرکات به مرحله ی درک انرژی می رسیم. پس از درک انرژی به مرحله ای می رسید که در آن ذهن شما روشن و صاف می گردد که شِن مینگ نامیده می شود: شِن به معنای روح و مینگ به معنای روشن، شفاف و صاف. نیازی به فکر کردن برای هماهنگ ساختن بدن نیست، بدن شما خود این را درک می کند. وقتی به اینجا رسیدید، احتیاجی به فکر کردن ندارید تنها باید ذهن تان را در مرکز نگاه دارید. این (مراحل) به راندن ماشین می ماند. وقتی با ساز وکار راندن آشنا می شوید تنها به آنچه باید انجام دهید تمرکز می کنید. اگر باید ناگهان بایستید نخواهید گفت: من هم اکنون باید پای راست خود را بلند کرده و بر روی ترمز قرار دهم. شما تنها این را تفکر می کنید، بدن شما آن را درک کرده و اجرا می کند. در زمانی که در خودرو با موقعیتی خطرناک روبرو می شوید خودرو شروع به لغزیدن میکند بایستی آرامش خود را حفظ کرده و در مرکز باقی بمانید [ذهن شما در مرکز باقی بماند] تا ببنید که چه کاری از شما بر می آید تا این مشکل را حل کنید. پس عملی را برمی گزینید و بدن شما قصد و نیت شما را اجرا می کند. در تای چی نیز به همین صورت است.

تای چی زنده است و منعطف، و ثابت و ایستا نیست. وقتی با یک مبتدی به تویی شو مشغول هستید می توانید آرام و رها (relax) باشید اما وقتی با فردی که تجربه و مهارت بیشتری دارد تویی شو می کنید ذهن شما شاید به آن آرامی نباشد. اگر انرژی او را نفهمید و درک نکنید ذهن شما مرکزیت خود را از دست می دهد. بنابراین راه و روش بهبود و ارتقا، تمرینات فیزیکی است. ضرب المثلی چینی وجود دارد با این مضمون: «پشت یک کوه، کوهی بلندتر هست.» گونگ فو به معنای مهارتی است که با تلاش و صرف زمان در تمریناتتان در خود پرورش می دهید. بنابراین یک روز تمرین معادل یک روز گونگ فو است. به هر مرحله ای که رسیده اید باید به تمرین ادامه دهید و همواره چیزی بیشتر و فراتر وجود دارد. به همین دلیل است که پدربزرگم به این گفته علاقمند است:


«گونگ فوی شما، هیچ پایانی برای آن نیست.»